Arthur Rimbaud

Les pauvres à l'église Parqués entre des bancs de chêne, aux coins d'église Qu'attiédit puamment leur souffle, tous leurs yeux Vers le choeur ruisselant d'orrie et la maîtrise Aux vingt gueules gueulant les cantiques pieux ; Comme un parfum de pain humant l'odeur de cire, Heureux, humiliés comme des chiens battus, Les Pauvres au bon Dieu, les patrons et le sire, Tendent leurs oremus risibles et têtus. Aux femmes, c'est bien bon de faire des bancs lisses, Après les six jours noirs où Dieu les fait souffrir ! Elles bercent, tordus dans d'étranges pelisses, Des espèces d'enfants qui pleurent à mourir. Leurs seins crasseux dehors, ces mangeuses de soupe, Une prière aux yeux et ne priant jamais, Regardent parader mauvaisement un groupe De gamines avec leurs chapeaux déformés. Dehors, le froid, la faim, l'homme en ribote : C'est bon. Encore une heure ; après, les maux sans noms ! - Cependant, alentour, geint, nasille, chuchote Une collection de vieilles à fanons : Ces effarés y sont et ces épileptiques Dont on se détournait hier aux carrefours ; Et, fringalant du nez dans des missels antiques, Ces aveugles qu'un chien introduit dans les cours. Et tous, bavant la foi mendiante et stupide, Récitent la complainte infinie à Jésus Qui rêve en haut, jauni par le vitrail livide, Loin des maigres mauvais et des méchants pansus, Loin des senteurs de viande et d'étoffes moisies, Farce prostrée et sombre aux gestes repoussants ; - Et l'oraison fleurit d'expressions choisies, Et les mysticités prennent des tons pressants, Quand, des nefs où périt le soleil, plis de soie Banals, sourires verts, les Dames des quartiers Distingués, - ô Jésus ! - les malades du foie Font baiser leur longs doigts jaunes aux bénitiers.                                                  Arthur Rimbaud

KİLİSE DÜŞKÜNLERİ                                                                                                 Soluklarını ılıtan kilise köşelerinde, Meşe sıralar üstünde, hepsinin de gözleri Altın giysiler içre koronun efendiliğinde Bir de ilâhiler var ağızlar avazındaki; Güya ekmek kokusu, soluyorlar tüten mumu, Sopa yemiş itler gibi, mutlu, aşağılık, arsız, Sensin büyük, Hazret sensin, Tanrım duy bu sürüyü, N’apalım hepsi düşkün, duaları besmelesiz. Kadınlara sorsanız sıra parlatmak iyidir, Tanrı hışmıyla geçmiş altı kara günden sonra! Mantolar içinde çarpık, kapılıp gitmişlerdir, Ölümüne ağlayan o gidi çocuklarına: Pis göğüsleri dışarıda, bu obur mu oburlar, Gözlerinde bir dua, okumasalar da asla, Gözdağı vermek için yalancıktan bakarlar Karşıdaki şapkalı haylazlar topluluğuna. Dışarıda soğuk, açlık, hem de âlem cümbüşte: İyi böyle. Bir saat daha; sonra tarifsiz keder! -Oysa etrafta sızlıyor, fısıldaşıyor boğuk seste Sıra sıra dizilmiş pazıbentli neneler; Daha dün dörtyollardan sağa sola sapıp kaçan Ürkmüşler, saralılar, hep beraber burada; Tanrı kitabına göre burunlarıyla acıkan O körler de itler eşliğinde aralarında. Ağza sakız etmişler dilenci inançları, Bitmez şikâyetleri sıralarlar boyuna, Düş gören arş-ı âlâda, soluk vitrayda sarı Bu rezil izbelerden uzaktaki İsa’ya, Sanki ter kokmuyorlar, sanki temiz üstleri, Sözde bitkin, muğlâklar, can sıkan yüzleriyle; - Binbir çeşit ifade yeşertir duaları, Ve dindarlık gitgide bastırır işte böyle, Ne vakit ipek güneşin sönüp gittiği yerdeki, Beylik, yoz gülüşmeler, mahalle karıları Ah İsa! Ne vakit bu iman düşkünleri Daldırsa su kabına uzun sarı parmaklarını.                                          Suat Başar Çağlan